หลังทำพลาด โดยไม่ตราหน้าตัวเอง

คุณกดตอบกลับทุกคนโดยไม่ตั้งใจ บอกราคาผิด หรือลืมเอาแบบฟอร์มมา ใจหล่นวูบ แล้วก็มีเสียงในหัวพูดว่า “ทำไมสะเพร่าขนาดนี้” บทความนี้ช่วยเรื่องสิบนาทีถัดไป อะไรต้องทำ และอะไรไม่ต้องทำ

ความผิดพลาดธรรมดาคือเรื่องที่แก้ได้ด้วยเวลาเล็กน้อยกับความซื่อตรง เรื่องส่วนใหญ่ที่เกิดในที่ทำงาน ที่บ้าน และที่โรงเรียนเป็นแบบนี้

หลังทำพลาด อะไรที่ต้องทำจริง ๆ

มีสามอย่าง และเป็นงานคนละแบบ หนึ่ง แก้งาน สอง ขอโทษถ้ามีคนได้รับผลกระทบ สาม เรียนรู้หนึ่งอย่างสำหรับครั้งหน้า

การต่อว่าตัวเองไม่อยู่ในรายการ มันดูเหมือนความพยายาม แต่ไม่ได้แก้งาน ไม่ได้ชดเชยให้ใคร และไม่ได้กันไม่ให้พลาดอีก มันแค่ทำให้ชั่วโมงต่อไปหนักขึ้น

ตัวอย่างหนึ่งเรื่อง

ลองนึกถึงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ส่งยอดขายประจำเดือนให้ทีม แล้วเพิ่งเห็นว่ามีคอลัมน์หนึ่งเป็นของเดือนที่แล้ว

แก้งาน เธอเปิดไฟล์ เปลี่ยนเป็นคอลัมน์ที่ถูก แล้วส่งฉบับแก้ภายในสิบนาที บอกชัดว่าแก้ส่วนไหน

ขอโทษอย่างพอดี เธอเขียนหนึ่งบรรทัด “ขอโทษที่ไฟล์แรกสับสนนะคะ ไฟล์ที่แนบมานี้คอลัมน์ถูกต้องแล้ว”

วางการต่อว่าตัวเองไว้ก่อน เสียงในหัวบอกว่า “เราสะเพร่า ทุกคนคงคิดว่าเราใช้ไม่ได้” เธอสังเกตเห็นแล้วคิดว่า “นั่นเป็นประโยคที่แรง ไม่ใช่ข้อเท็จจริง” แล้วกลับไปทำงานต่อ

สองขั้นแรกช่วยทีม ขั้นที่สามจะแค่ดึงพลังของเธอไป และทำให้ตัวเลขผิดค้างอยู่นานขึ้น

ทำไมเสียงต่อว่าตัวเองถึงดังนัก

เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังรับผิดชอบ และเพราะเราเรียนรู้มาตั้งแต่เด็กว่าการเข้มงวดกับตัวเองทำให้เราไม่พลาด แต่ในความจริง มันอาจแค่ทำให้เรากังวลอยู่ตลอด

แบบที่ยุติธรรมกว่ายังคงมาตรฐานเดิม คุณยังอยากให้งานถูกต้อง แค่พูดกับตัวเองเหมือนพูดกับเพื่อนร่วมงานดี ๆ ที่พลาดเรื่องเดียวกัน

ลองดู: แก้ บอก เรียนรู้

ใช้เวลาห้านาทีกับหน้าโน้ตหนึ่งหน้า

1. แก้ จดว่าต้องแก้อะไรและภายในเมื่อไหร่ แก้ส่วนที่เล็กที่สุดก่อน
2. บอก ดูว่ามีใครต้องได้ยินจากคุณไหม ถ้ามี ร่างประโยคไว้หนึ่งหรือสองประโยค
3. เรียนรู้ จดสิ่งที่จะเปลี่ยนหนึ่งอย่าง เช่น “เช็กคอลัมน์วันที่ก่อนส่ง”
4. ปิด บอกตัวเองว่า “เรื่องนี้จัดการแล้ว” แล้วไปทำงานถัดไป

ถ้าพบว่ากำลังจะเขียนข้อสี่ว่าตัวเองแย่แค่ไหน หยุดได้เลย บรรทัดนั้นไม่ได้อยู่ในขั้นตอน

ประโยคที่ปรับได้

ไม่มีประโยคไหนเหมาะกับทุกคน ปรับคำจนฟังเป็นตัวคุณ

• “ผมทำ ___ ผิดไป นี่คือฉบับที่แก้แล้วครับ”
• “ขอโทษที่ทำให้สับสนนะคะ แก้แล้วและตรวจซ้ำแล้วค่ะ”
• “ผมพลาด ___ ไป จะทำ ___ ให้เสร็จภายใน ___ ครับ”
• “ขอบคุณที่บอกนะคะ ครั้งหน้าอยากให้ออกมาแบบไหนคะ”

ขอโทษให้สั้นและเจาะจง คำขอโทษยาว ๆ ทำให้อีกฝ่ายต้องมาปลอบคุณ และคำขอโทษที่มีข้อแก้ตัวต่อท้ายมักฟังดูไม่จริงใจ

คำติชมส่วนไหนที่เอาไปใช้ได้

เมื่อมีคนตอบกลับมา แยกสิ่งที่เขาพูดเป็นสองกอง กองแรกเกี่ยวกับงาน “ตัวเลขผิด” “ส่งมาช้า” กองนี้ทำต่อได้

อีกกองเกี่ยวกับตัวคุณ “คุณสะเพร่าตลอด” นั่นคือข้อสรุปจากเหตุการณ์เดียว คุณไม่จำเป็นต้องรับมันไว้

ถ้าคำติชมไม่ชัด ขอตัวอย่าง “ช่วยชี้ให้ดูได้ไหมว่าพลาดตรงไหน” คำถามนี้เปลี่ยนความรู้สึกเจ็บแบบลอย ๆ ให้เป็นงานที่เจาะจง

ปรับให้เข้ากับวันจริง

ถ้ากำลังยุ่งกลางกะ ทำแค่แก้งานกับส่งข้อความก่อน โน้ตเรียนรู้รอไว้ตอนเย็นได้ ถ้าความผิดพลาดเกี่ยวกับเงิน ความปลอดภัย หรือความเป็นอยู่ของคนอื่น แจ้งคนที่เกี่ยวข้องโดยเร็วและทำตามขั้นตอนของที่ทำงาน

กับครอบครัว แค่พูดที่โต๊ะกินข้าวว่า “ลืมไป ขอโทษนะ เดี๋ยวทำให้” ก็พอ ไม่ต้องกล่าวสุนทรพจน์

เมื่อไหร่ควรขอความช่วยเหลือเพิ่ม

ถ้าคุณคิดวนเรื่องความผิดพลาดเป็นชั่วโมง ๆ หลบงานเพราะกลัวพลาด หรือรู้สึกไร้ค่าเกือบทุกวัน ลองคุยกับหมอหรือนักให้คำปรึกษา ถ้าการฝึกทำให้รู้สึกทุกข์ใจ เวียนหัว หรือนึกถึงความทรงจำเก่าที่เจ็บปวด หยุดได้เสมอ หน้าความช่วยเหลือ ของเรามีรายชื่อที่ให้เริ่มต้นได้

อ่านต่อ

ถ้าอยากปิดวันที่ไม่ค่อยดี อ่านทบทวนวันที่ไม่ค่อยได้อะไรอย่างยุติธรรม ถ้าอยากเตรียมใจรับสิ่งที่คนอื่นอาจพูด ลองอ่านรับคำติชมอย่างใจเย็น แล้วทำอะไรต่อ

ถ้าอยากมองตัวเองอย่างสมดุล บทความพูดถึงจุดอ่อนโดยไม่ซ่อนจุดแข็ง ช่วยได้ เครื่องมือฟรีระบายความคิด เป็นที่วางความคิดที่วนซ้ำ และบทความทั้งหมดอยู่ในหมวดอารมณ์และความใจดีกับตัวเอง